و اگر چنين است كه ما بهتر بودن آنچه را خداوند تشريع كرده نمىدانيم - زيرا ما قبل از تشريع الاهى أفضل را از غير افضل تشخيص نمىدهيم - پس حق نداريم چنين حكم كنيم كه خداوند آنچه را تشريع كرده ، منسوخ نمىسازد . زيرا ما نمىدانيم شايد قانون جديدى كه ناسخ شريعت پيشين شده ، در زمانى بهتر از قانون گذشته باشد . و اگر فرض كنيم كه ما مىدانيم در اين زمان تنها [ تشريع ] اين كار معيّن جايز است نه كار ديگر ، در اين صورت بايد بتوانيم قبل از آنكه خداوند قانونى را تشريع كند ، آنچه را تشريع آن رواست از آنچه تشريعش جايز نيست ، تشخيص دهيم . 13 . گروهى از يهود چنين گمان برده‌اند كه اگر خداوند شريعتى را مقرّر كند ، آنگاه آن را فسخ نمايد ، در اين صورت براى خدا بداء حاصل شده در حالىكه براى او بداء پيش نمىآيد . آنچه اين گروه دربارهء خدا گمان برده‌اند ، از قدر و منزلت الاهى به دور است . مگر نمىبينند كه خداوند پس از زنده كردن بنده او را مىميراند و بعد از بىنياز ساختن او ، فقيرش مىگرداند و بعد از آنكه پيامبرى را [ به سوى مردم ] فرستاد ، او را به جذام گرفتار مىسازد و پس از آنكه جهان را نظم بخشيد و محكم ساخت ، تركيب آن را درهم فرو مىريزد ؟ آيا ممكن است براى خداى عزّ و جلّ در كارى كه آن را متقن و محكم قرار داده ، هنگام نقض آن بداء حاصل شود ؟ 14 . برخى نادانان يهود عقيده داشتند كه بداء تنها در امر و فرمان واقع مىشود ، نه در افعال و اين سخن بىدليل را به اقتضاى نادانى خود گفته و بر خلاف آنچه عرف نيكو مىشمرده نظر دادند و آن عبارت است از اينكه تنها كسى به صفت بداء متّصف مىگردد ، كه عزم به انجام كارى داشته ، آنگاه براى او بداء حاصل شود ، يا در حال انجام كارى بوده سپس آن را به ديگرى واگذار نمايد . كوتاه‌ترين راه [ در پاسخ اين سخن ] مخالفت با آن و اظهار اين نكته است كه بداء تنها در فعل واقع مىشود و در فرمان و دستور قرار نمىگيرد .